30 χρόνια συμπληρώνονται, σήμερα, από το θάνατό του (18/1/1983). Κι όμως ο Βασίλης Τσιτσάνης «ζει και βασιλεύει» στην καθημερινότητά μας.
Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους, που ο φυσικός τους θάνατος δε βάζει τέλος στην ύπαρξή τους.
Τα τραγούδια του είναι και θα είναι στο στόμα ολωνών μας. Είτε στη θλίψη, στον καημό, στον πόνο και στο άχτι μας, είτε στον έρωτα, στο κέφι, στο γλέντι, στη χαρά μας.
Ο Βασίλης Τσιτσάνης άφησε την τελευταία του πνοή, ανήμερα των 69ων γενεθλίων του, στο νοσοκομείο «Μπρόμπτον» του Λονδίνου έπειτα από επιπλοκές μιας εγχείρησης στους πνεύμονες. Μέχρι και λίγες ημέρες πριν από τον θάνατό του εμφανιζόταν κανονικά και δούλευε καινούργια τραγούδια.
Έβαλε τη δική του ανεξίτηλη σφραγίδα στην ελληνική λαϊκή μουσική. Εμπλούτισε τη λαϊκή ορχήστρα με νέα ηχοχρώματα, προσθέτοντας το πιάνο και επιβάλλοντας το ακορντεόν ως όργανο της κομπανίας.
Ένα πολύτιμο αρχειακό υλικό. Από το “ΧΑΡΑΜΑ” στη Καισαριανή. Η μοναδική Μπέλλου, δίπλα στόν μεγάλο Τσιτσάνη. Δύο κορυφές έσμιξαν γι αυτό το αθάνατο τραγούδι. Στην δική τους φτώχεια έκαναν εμάς πλούσιους.. Μπορεί να μας άφησαν αλλά είναι και θα είναι πάντα μαζί μας.
