Για την ανάγνωση της ταυτότητας του Ελληνισμού και της παρακαταθήκης του Γένους, υπάρχει ανεξάντλητος πλούτος πνευματικής ύλης με αφετηρία και φορέα την Ελληνική Γλώσσα. Αφορμή για τη σύντομη αναφορά μου, η θεσμοθετημένη ως Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας (ημέρα θανάτου του Εθνικού Ποιητή Διονυσίου Σολωμού) 9η Φεβρουαρίου.
Στην ιστορική εξέλιξή της, η διαδρομή της Γλώσσας μας ακολουθεί τις μεταβολές στην πορεία του Ελληνισμού ανά τους αιώνες. Σύμφωνα με τις πλέον έγκυρες πηγές γνώσης (βλ. “Ιστορία της Ελληνικής Γλώσσας”, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο – έκδοση 1999) διακρίνονται πέντε περίοδοι στην περιοδολόγηση της γλωσσικής ιστορίας μας:
Η πρώτη, από τα παλαιότερα τεκμήρια των πινακίδων της Γραμμικής Β σε συλλαβική γραφή, όπου πιστοποιείται από τον 13ο αι. π.Χ. η διαμόρφωση της ιδιαίτερης γλωσσικής οντότητας της Ελληνικής μέσα στην ινδοευρωπαϊκή γλωσσική οικογένεια, και από τις βασικές διαλέκτους της Αρχαίας Ελληνικής κατά την ιστορική περίοδο, φθάνει μέχρι τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου (323 π.Χ.).
Η δεύτερη περίοδος στη συνέχεια είναι αυτή της Κοινής, που περιλαμβάνει και την εποχή του Ιουστινιανού (527-565 μ.Χ.).
Η τρίτη, η Βυζαντινή ή Μεσαιωνική εξικνείται έως την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως (1453).
Η τέταρτη περίοδος, η Μεταβυζαντινή ή πρώιμη Νεοελληνική, ορίζεται μέχρι τις παραμονές της Εθνικής Παλιγγενεσίας και
Η πέμπτη, η κυρίως Νεοελληνική, έως τις ημέρες μας.
Στη σύγχρονη, εικονιστική εποχή της παγκοσμιοποιημένης επικοινωνίας, οι κοινοί γλωσσικοί τόποι με τη συμβατικότητα του ελάχιστου παρονομαστή και την αποδομητική εισβολή της αποσπασματικότητας στην οργάνωση και χρήση του λόγου, απειλούν τον γλωσσικό πλούτο και την ανανεωτική δυναμική της Ελληνικής που αποτέλεσε θαυμαστά εκλεπτυσμένο εργαλείο στοχασμού, κοινωνικής ζωής και πνευματικού έργου διαχρονικής αξίας.
Συνεπώς, έχω την πεποίθηση πως η λειτουργική προάσπιση της γλωσσικής παρακαταθήκης μας στον πυρήνα του Ελληνικού Πολιτισμού, σήμερα, αποτελεί το μεγαλύτερο στοίχημα βιωσιμότητας της ταυτότητας του Γένους και της συνοχής και συνέχειας του Ελληνισμού. Ειδικότερα στην ελληνική επιχειρηματική κοινότητα, ή έκπτωση και περιθωριοποίηση της Ελληνικής Γλώσσας στην καθημερινότητα καταδεικνύει μια απογοητευτική αδιαφορία απαιδευσίας γι’ αυτό το στοίχημα σε πολιτιστικό επίπεδο
Κείμενο -Φωτογραφία: Ιωάννης Ρούντος
