Η εικόνα της παραδοσιακής οικογένειας που ζει κάτω από την ίδια στέγη εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ζωής στη Νέα Υόρκη. Δεν είναι όμως πλέον η μοναδική, ούτε και η κυρίαρχη πραγματικότητα σε πολλές περιοχές της αμερικανικής μεγαλούπολης.
Hellenic DNA – Newsroom
H αμερικανική στατιστική υπηρεσία και περιλαμβάνει δύο μεγάλες κατηγορίες: τους ανθρώπους που κατοικούν μόνοι τους και εκείνους που μοιράζονται το σπίτι με άτομα με τα οποία δεν συνδέονται με συγγένεια ή γάμο. Στη δεύτερη κατηγορία μπορεί να ανήκουν φίλοι, ανύπαντρα ζευγάρια και, κυρίως, οι χιλιάδες συγκάτοικοι — οι γνωστοί στη Νέα Υόρκη ως roommates.
Τα non-family households δεν σημαίνουν, επομένως, ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν έχουν οικογένεια. Σημαίνουν απλώς ότι το νοικοκυριό στο οποίο κατοικούν δεν συγκροτείται με την παραδοσιακή έννοια της συζυγικής ή συγγενικής οικογένειας.
Η Νέα Υόρκη, προσελκύει νέους εργαζομένους, φοιτητές, καλλιτέχνες και επαγγελματίες από ολόκληρη την Αμερική και τον κόσμο. Πολλοί φτάνουν μόνοι, αναζητώντας εργασία και νέες ευκαιρίες, χωρίς να διαθέτουν οικογενειακό δίκτυο στην πόλη.
Πίσω από τη διεύρυνση των non-family households υπάρχει η σκληρή οικονομική πραγματικότητα της Νέας Υόρκης.
Τα υψηλά ενοίκια κάνουν εξαιρετικά δύσκολη την αυτόνομη κατοικία, ιδιαίτερα για τους νέους που βρίσκονται στην αρχή της επαγγελματικής τους διαδρομής. Ακόμη και άνθρωποι με σταθερή εργασία αναγκάζονται να μοιράζονται ένα διαμέρισμα με δύο, τρεις ή περισσότερους συγκατοίκους, ώστε να περιορίσουν το κόστος του ενοικίου, της ενέργειας και των καθημερινών εξόδων.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση Έλληνα που έζησε για έναν ολόκληρο χρόνο στο hall ενός διαμερίσματος στη Νέα Υόρκη. Ο χώρος δεν ήταν κανονικό υπνοδωμάτιο, αλλά αποτελούσε την οικονομικότερη λύση που μπορούσε να βρει, καθώς το αντίτιμο για ένα ξεχωριστό δωμάτιο ήταν αισθητά υψηλότερο. Η περίπτωσή του αποτυπώνει μια λιγότερο ορατή πλευρά της στεγαστικής κρίσης: εργαζόμενοι δεν μοιράζονται απλώς ένα σπίτι, αλλά μετατρέπουν καθιστικά και κοινόχρηστους χώρους σε αυτοσχέδια δωμάτια προκειμένου να παραμείνουν στην πόλη.
Η συγκατοίκηση όμως δεν αποτελεί πλέον αποκλειστικά μια προσωρινή λύση για φοιτητές. Για αρκετούς Νεοϋορκέζους συνεχίζεται και μετά τα 30 ή ακόμη και τα 40 τους χρόνια. Άνθρωποι με διαφορετική καταγωγή, επαγγέλματα και τρόπο ζωής μοιράζονται κουζίνα, μπάνιο, λογαριασμούς και περιορισμένους κοινόχρηστους χώρους.
Η Νέα Υόρκη παραμένει μια πόλη οικογενειών και ισχυρών μεταναστευτικών κοινοτήτων. Συγχρόνως, όμως, μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε μια πόλη ανθρώπων που ζουν μόνοι, ανύπαντρων ζευγαριών, φίλων και συγκατοίκων που ενώνονται κάτω από την ίδια στέγη είτε από επιλογή είτε από οικονομική ανάγκη.
Πίσω από το 41,3% δεν βρίσκεται μία ενιαία ιστορία. Βρίσκονται περίπου 1,4 εκατομμύρια διαφορετικές καθημερινότητες: άνθρωποι που αναζητούν ανεξαρτησία, νέοι που ξεκινούν την επαγγελματική τους ζωή, εργαζόμενοι που μοιράζονται τα έξοδα και μεγαλύτεροι Νεοϋορκέζοι που παραμένουν μόνοι στα σπίτια τους.
Είναι η νέα ανθρωπογεωγραφία μιας πόλης που εξακολουθεί να προσφέρει ευκαιρίες, αλλά απαιτεί από τους κατοίκους της να ανακαλύπτουν συνεχώς νέους τρόπους για να μπορούν να ζουν μέσα σε αυτήν.
*Πηγές: NYC Population, FactFinder, U.S. Census Bureau.
